AddThis Smart Layers

welcome

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα e book. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα e book. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

Τα είχε όλα σχεδιάσει -διήγημα δωρεάν- Έκτο μερος

βρείτε το πρώτο μέρος στο
http://psychologosgr.blogspot.com/2011/10/blog-post_5306.html




το δεύτερο μέρος στο
http://psychologosgr.blogspot.com/2011/10/blog-post_1952.html






το τρίτο μέρος στο
http://psychologosgr.blogspot.com/2011/10/blog-post_07.html




το τέταρτο μέρος στο
http://psychologosgr.blogspot.com/2011/10/blog-post_1518.html


το πέμπτο μέρος στο


http://psychologosgr.blogspot.com/2011/10/blog-post_14.html



Το τηλέφωνο της μητέρας του χτυπούσε κάπου μέσα στο σπίτι , καθώς το είχε ξεχάσει φεύγοντας για τη δουλειά. Άρχισε να γυρνά νευρικά μέσα στο σπίτι και να ψάχνει με αγωνία μικρού παιδιού που ψάχνει για το βάζο με το γλυκό. Είχε σκοπό να μην το βάλει κάτω αν δεν έβρισκε το που είχε πάει.
Τα νεύρα του ηρέμησαν όταν μπήκε στο δωμάτιο της κουζίνας. Εκεί βρήκε ανοιγμένη την εφημερίδα και μάλιστα στα αστυνομικά, μια στήλη στην οποία ποτέ δεν έδινε προσοχή. Θυμωμένος που του την είχαν πάρει αλλά και ανακουφισμένος που την βρήκε κλείστηκε στο δωμάτιο του, έβαλε τα ακουστικά του και ξεκίνησε να ξεφυλλίζει αργά αργά την εφημερίδα.
Αργά αργά και σαν πραγματικά να είχε όλο το χρόνο μπροστά του σε μια ακόμα από τις γνωστές του ψευδαισθήσεις που του έλεγαν ότι έμπαινε σε ένα βυθό προστασίας, ή ότι έπλεκε ένα δίχτυ γύρω του μόνο και μόνο επειδή είχε τα μάτια του στραμμένα σε ένα άψυχο χαρτί και μια πόρτα δωματίου κλειστή.
Έκανε και πάλι λάθος, το άψυχο αυτό χαρτί σε μια συμμαχία με το κομμάτι του που του έλεγε πως τίποτα δεν θα ήταν όπως παλιά, του έκανε μια από τις πιο αναπάντεχες εκπλήξεις. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν αυτή η ασπρόμαυρη φωτογραφία μιας γυναίκας που κάτι του θύμιζε. Μια φιγούρα σκοτεινή και ταλαιπωρημένη και από πάνω ένας τίτλος που σίγουρα έκανε θόρυβο.
Μα βέβαια, αυτή η γυναίκα έμοιαζε με την Έλεν, ανέτρεξε στο άρθρο με αγωνία, η καρδιά του χτυπούσε σε έναν συνεχώς επιταχυνόμενο ρυθμό και μετά σαν να σταματούσε απότομα. Η ανάσα του κόντευε να κοπεί σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που του πήρε για να διαβάσει ότι ακριβώς χρειάζονταν. Ήταν πραγματικά αυτή, οι πληροφορίες έπεφταν σαν σφαίρες στο μυαλό του. Είχε πλέον μάθει όσα ήθελε. Η Έλεν ήταν πλέον κρατούμενη και μάλιστα μετά την δίκη θα μεταφερόταν στην Ελλάδα για να εκτίσει την ποινή της μετά από αίτημα της Ελληνικής κυβέρνησης. Η έκδοση της θα ήταν σχεδόν άμεση. Η κατηγορίες ακούγονταν βαριές. Ο τίτλος φαινόταν βγαλμένος από ταινία “ Οι κατάσκοποι της τρομοκρατίας”. Ο Άλεξ σάστισε, δεν πίστευε στα μάτια του, κάπου παρακάτω διάβασε πως δεν είχε κατονομάσει κανέναν από τους συνεργούς της. Αυτό το τελευταίο τον ησύχασε για λίγο. Σε μια παιδιάστικη προσπάθεια να απαλλαγεί από τα ενοχοποιητικά στοιχεία έσβησε τον αριθμό της από το κινητό του , έσβησε ακόμα και τις κλήσεις. Άρχισε να θυμάται την περίεργη κουβέντα τότε στην πρεσβεία και δεν ήξερε τι να πει στον εαυτό του. Από την μια πίστευε πως αφού τον είχαν ήδη εντοπίσει αργά ή γρήγορα θα τον συνέδεαν με την υπόθεση και από την άλλη ότι αν ήθελαν να τον πιάσουν θα το είχαν κάνει τότε που τους είχε δοθεί η ευκαιρία.
Δεν ήθελε να προκαλέσει την τύχη του με κανένα τρόπο και πίστεψε ότι αν έκανε σαν να μην είχε γίνει τίποτα, το γεγονός θα ξεχνιόταν, έτσι σαν να κρυβόταν πίσω από τον συμμαθητή του στο σχολειό για να μην τον εξετάσει η δασκάλα. Πέταξε την εφημερίδα αμέσως και βγήκε από το δωμάτιο. Αποφάσισε να πάει μια βόλτα για να ηρεμήσει. Πήρε τον συνηθισμένο δρόμο προς το καφέ που δούλευε αλλά θεώρησε πιο σοφό να μην μπει μέσα. Συνέχισε τον δρόμο του κάνοντας διάφορες σκέψεις. Έκανε κρύο αλλά δεν τον πείραζε τόσο καθώς θεωρούσε πως έτσι μπορούσε να δει τα πράγματα πιο καθαρά. Είχε απομακρυνθεί αρκετά από το σπίτι του όταν του ήρθε η ιδέα να επιστρέψει στον τόπο του εγκλήματος, στο παλιό εκείνο κτίριο που εργαζόταν τους προηγούμενους μήνες για τους τώρα “τρομοκράτες”¨. Απόρησε και ο ίδιος με αυτή του την παρόρμηση που στεκόταν εντελώς απέναντι σε αυτό που είχε αποφασίσει πριν από λίγα λεπτά, το να μην προκαλέσει με τίποτα την τύχη του. Έδωσε χρόνο στον εαυτό του σαν να άφηνε τα βήματα του να διαλέξουν για εκείνον.
Αυτή η μικρή παράταση των αναστολών του τον πήγαινε όλο και πιο κοντά στο να περάσει από εκείνον. Τι περίμενα στα αλήθεια να δει, τι περίμενε να ανακαλύψει. Δεν του ήταν σίγουρα ξεκάθαρο. Ένοιωθε πως αν έβλεπε το σημείο τότε μόνο θα πίστευε τα λόγια της εφημερίδας. Ο χρόνος περνούσε όλο και περισσότερο. Ήταν πλέον σίγουρο. Φτάνοντας εκεί είδε αυτές κορδέλες τις αστυνομίας να έχουν αποκλείσει το τετράγωνο και δυο τρία περιπολικά με αστυνομικούς που σε μικρά πηγαδάκια κουβέντιαζαν αργόσχολα.
Πλησίασε κοιτάζοντας επίμονα μέχρι που άκουσε την φωνή ενός από αυτούς.
“ Τι κοιτάς πιτσιρικά, έχασες τίποτα” είπε κοροϊδεύτηκα ο μεγαλύτερος. Οι υπόλοιποι έβαλαν τα γέλια. Ο Άλεξ ρώτησε τάχα γεμάτος περιέργεια.
“ Τι έγινε εδώ?”
“ Αλήτες τρομοκράτες από την Ελλάδα” είπε υποτιμητικά ο αστυνομικός.
“ευχαριστώ” ψιθύρισε μέσα από τα δόντια και έκανε να απομακρυνθεί καθώς άρχισε να νοιώθει πως έμπαινε στο στόμα του λύκου.
Μπορεί και χωρίς να το είχε καταλάβει να το είχε επιλέξει. Να είχε έτσι με έναν μυστικό και ασυνείδητο τρόπο κάνει το βήμα για να κινδυνέψει. Όλα αυτά βεβαία δεν είχε κάτσει να τα σκεφτεί, έτσι όπως κάθε αλλαγή, άρχισε να γίνεται μέσα του μια νέα και ανακουφιστική έκρηξη. Αυτή η έκρηξη του υπαγόρευε πια τι να κάνει και πηρέ την θέση της ανάγκης του για ησυχία.
Έγιναν όλα αυτά σαν με μαγικό τρόπο, αυτή η μαγεία που κάπου μέσα τους είχε καταστρώσει και το μυστικό τους σχέδιο. Η πραγματικότητα είχε πάρει μια τροπή που πλέον του είχε δώσει την ευκαιρία να διαλέξει. Μπορεί κα να την είχε πάντα αλλά αυτές οι αφορμές … πάντα κάτι έχουν να προσφέρουν.
«Τρομοκράτες από την Ελλάδα»… αυτή η απάντηση του είχε ακουστεί τόσο υποτιμητική για τους Έλληνες. Δεν πίστεψε ούτε για ένα λεπτό ότι οι άνθρωποι που είχε γνωρίσει και που εργαζόταν μαζί τους για τόσο καιρό ήταν απλοί «τρομοκράτες». Ήθελε να κρατήσει την γνώμη και την εικόνα που είχε ο ίδιος για εκείνους. Αυτό δεν ήταν και τόσο εύκολο, το γεγονός της σύλληψης τους ήταν πλέον στα καθημερινά δελτία ειδήσεων και σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες. Οι δημοσιογράφοι από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες κάλυπταν με την παραμικρή λεπτομέρεια τις εξελίξεις. Πρώτα ήρθε η ανάκριση, μετά οι κατηγορίες και μετά η δίκη. Σε όλα αυτά ο Άλε έφερνε νοητά τον εαυτό του μαζί με τον Ιαν και την Ελών. Πίστευε ότι με αυτόν τον τρόπο θα τους βοηθούσε και θα τους συμπαραστεκόταν. Άλλοτε κατηγορούσε τον εαυτό του που έχει τέτοιες ιδέες και που θέλει το καλό δυο « επικίνδυνων» όπως τώρα έγραφαν οι επικεφαλίδες από τα δελτία διπλά στις φωτογραφίες τους. Είχε άλλωστε εκπαιδεύσει τόσο καλά τον εαυτό του να μπορεί να ξεχωρίζει τα κρυμμένα πρόσωπα των ανθρώπων και αν και σε αυτή την περίπτωση δεν είχαμε να κάνουμε με ηθοποιούς του θεάτρου, εμπιστευόταν αυτή του την δυνατότητα. Ήθελε τόσο να επικοινωνήσει μαζί τους, να του πουν ότι όλα αυτά ήταν ψέματα και πως δεν είναι αυτοί που κατηγορούνται αλλά κάποιοι σωσίες. Ήθελε ακόμα να πιστεύει ότι σαν σουπερ ήρωες μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε οποία μορφή ήθελαν και ότι απλά είχαν πάρει τη μορφή δυο άλλων και τώρα έπιναν τον καφέ τους ελεύθεροι.
«Φαντασίες και πάλι φαντασίες» συλλάβισε καθώς περπατούσε μόνος ένα πρωί. Ήταν τόσο θυμωμένος με τον εαυτό του που τον μονό που έκανε ήταν να ονειροπολεί και να πλάθει αλλόκοτες ιστορίες για την διάσωση τους. Όσο κριτίκαρε τις ιστορίες αυτές τόσο παρασυρόταν σε μια δύνη που έπαιρνε μαζί της όλη την ακινησία και τους δισταγμούς δική θα γινόταν στην Αθήνα…
« Θα πάω να τους βρω» είπε μέσα του σαν μια απάντηση στο μένος που είχε εξαπολύσει στον παλιό του εαυτό. Ακόμα και εκείνος ξαφνιάστηκε από την αυτόματη αυτή λύση που είχε βγει από αυτόν το συλλογισμό. Καμία πλέον ένσταση δεν μπορούσε να σταθεί απέναντι του, κανένας προβληματισμός ή ισχυρή δικαιολογία.


Συνεχίζεται....

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Τα είχε όλα σχεδιάσει -διήγημα δωρεάν- Τέταρτο μέρος


βρείτε το πρώτο μέρος στο 


το δεύτερο μέρος στο



το τρίτο μέρος στο 

Μέσα του βέβαια έκανε πολλά μπρος πίσω.
            Η πρώτη ημέρα πέρασε κάπως αργά, μεταφράζοντας κάποιες επιστολές που έμοιαζαν σαν μια απλή αλληλογραφία, άλλοτε φίλων, άλλοτε εραστών. Τίποτα το ενδιαφέρον. Ο 'Αλέξ άρχισε να πιστεύει ότι με κάποιο τρόπο θα μπορούσε να εξασκεί τα Ελληνικά του, χωρίς να το μαθαίνει κάνεις αλλά και να τρυπώνει στις ζωές των άλλων διαβάζοντας τα γράμματα.
            Στους γονείς του είπε ότι έπιασε μια απογευματινή δουλειά σαν δακτυλογράφος σε μια εταιρεία, γεγονός που τους καθησύχασε. Για λίγο μάλιστα σταμάτησαν και οι αναφορές για τις σπουδές. Μια νύχτα, τους άκουσε να σχολιάζουν ικανοποιημένοι πως επιτέλους ο γιος τους είχε μεγαλώσει και είχε πάρει την ζωή του στα σοβαρά. Πως είχε γίνει πιο εργατικός, μια και τώρα είχε δυο δουλειές και δεν περνούσε πολύ ώρα στο σπίτι. Φαντάζονταν, ότι μια μέρα θα μπορούσε να διεκδικήσει και μια καλή θέση σε αυτή την εταιρεία που όμως δεν είχαν δει ποτέ από κοντά.
            Έτσι λοιπόν τα απογεύματα, περνούσαν το ένα μετά το άλλο, διαβάζοντας απλές καθημερινές επιστολές. Τον Ιαν και την Ελέν τους έβλεπε μια δυο φόρες την ημέρα, όταν έρχονταν για να του δώσουν ένα καινούριο πάκο με χαρτιά και να πάρουν τα παλιά. Οι κουβέντες τους παρέμεναν στα διαδικαστικά και ο μισθός του ερχόταν κάθε Δευτέρα χωρίς καθυστέρηση, μέσα σε έναν κίτρινο φάκελο με μικρά χαρτονομίσματα. Ο Αλέξ πήγαινε κατευθείαν στο ΑΤΜ της τράπεζας και τα κατέθετε χωρίς δισταγμό. Τσέκαρε πάντα και το υπόλοιπο χωρίς όμως ποτέ να φεύγει ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Πάντα του φαινόταν μικρό, αυτό μάλλον τον πείσμωνε περισσότερο αντί να τον απογοητεύει. Ήταν και αυτό το πείσμα που θα έλεγε κάνεις ότι ήταν και η μοναδική δύναμη που γνώριζε σίγουρα ότι είχε. Δεν γνώριζε βέβαια από που πήγαζε και ποτέ θα τον εγκατέλειπε αλλά ήξερε σίγουρα ότι ήταν εκεί από τότε που θυμόταν τον εαυτό του.
            Η δουλειά του σαν μεταφραστής άρχισε να του αρέσει όλο και πιο πολύ. Μερικές φορές μετρούσε και την ώρα για να πάει. Το παλιό κτίριο δεν του φαινόταν πιο τόσο άσχημο και η στενή ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στο όροφο που εργαζόταν έμοιαζε σαν μουσειακό κομμάτι στα ματιά του. Πατώντας σε κάθε σκαλοπάτι τα βήματα του ακούγονταν πιο δυνατά και έκανα έναν μπάσο θόρυβο που ο Αλέξ φαινόταν να απολαμβάνει.
            Αυτό που δεν είχε καταλάβει ακόμα ήταν ο σκοπός που γίνονταν όλα αυτά. Γιατί να θέλει κάποιος να μεταφράζει στη Γαλλία γράμματα μεταξύ Ελλήνων. Η περιέργεια είχε αρχίσει να τον επισκέπτεται αργά και κάθε φορά που κάποιος έμπαινε στο δωμάτιο για να του ζητήσει κάτι, ερχόταν όλο και πιο κοντά στο να μιλήσει και να προσπαθήσει να εκμαιεύσει κάποια έστω πληροφορία για το τι γινόταν  εκεί. Η προσμονή να ξαναμπεί κάποιος στο στενό γραφείο και να του πιάσει την συζήτηση τον είχε κάνει πολύ παρατηρητικό. Παρατηρούσε όλους τους ήχους γύρω του και έδινε μεγάλη προσοχή σε κάθε τι που έπεφτε στην αντίληψη του. Σε λίγο καιρό μπορούσε να ξεχωρίσει τα βήματα της Ελέν ανάμεσα σε πολλά, και κάθε φορά που τα άκουγε προετοίμαζε ένα διάλογο με δεκάδες ερωτήσεις, που ποτέ δεν έκανε. Πρόβαρε τα λόγια του σαν ηθοποιός πριν την πρεμιέρα κάθε πρωί, υποσχόμενος στον εαυτό του ότι εκείνη θα ήταν και η ημέρα να τα πει επιτέλους. Φεύγοντας το βράδυ από το γραφείο έδινε στον εαυτό του ακόμα μια ήμερα παράταση για να ξαναπροσπαθήσει.
            Κάποιες από τις  πληροφορίες που ήθελε να μάθει τελικά ήρθαν μια ημέρα που είχε σταματήσει να προσπαθεί. Είχαν περάσει κιόλας έξι μήνες από εκείνη την ημέρα που είχε απαντήσει στην αγγελία όταν τον επισκέφτηκε η Ελέν στην πρωινή εργασία του. Πλησίασε κοντά του και χαμηλόφωνα αλλά αρκετά επιτακτικά του ζήτησε να κάνει ένα διάλλειμα και να καθίσει μαζί της.
“ Ήρθα να σου πω ότι η συνεργασία μας πρέπει να σταματήσει” του είπε πριν ακόμα καλά καθίσει.
“ Μα γιατί υπάρχει κάποιο παράπονο;” απάντησε ταραγμένος ο Άλεξ.
Οι υπόλοιποι θαμώνες φάνηκαν να κοιτούν περίεργα τους δυο τους, μη γνωρίζοντας πως είχαν αναπτύξει τόση οικειότητα.
“Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι όλες αυτές οι επιστολές που μεταφράζεις”
“Εγώ απλά κάνω τη δουλειά μου” μουρμούρισε ο ίδιος κάνοντας τον αδιάφορο.
Η 'Ελέν αγνοώντας την απάντηση αυτή του εξήγησε πως όλος αυτός ο καιρός ήταν κάποιο τεστ για εκείνον. Ένα τεστ για το αν θα μπορούσαν να τον εμπιστευτούν. Όλη αυτή η δουλεία δεν σήμαινε τίποτα παραπάνω από μια δοκιμή όχι μόνο για το αν μπορεί να κάνει σωστές μεταφράσεις αλλά και για το αν μπορεί να κρατάει το στόμα του κλειστό.
“ θα συνεχίσουμε κάποια άλλη στιγμή” είπε η γυναίκα και μάζεψε τα πράγματα της για να φύγει.
“ και μην έρθεις το απόγευμα, να περιμένεις τηλέφωνο μου” συμπλήρωσε.
            Ο Άλεξ πάγωσε, ήθελε να τη σταματήσει για να προλάβει να πει όλα αυτά που ήθελε αλλά τα λόγια της τον είχαν σοκάρει. Δεν ήξερε τι τον είχε προβληματίσει περισσότερο, η αλλαγή της ρουτίνας, οι ενοχές του πως μπορεί να είχε κάνει κάτι που να του στερούσε την δουλεία του ή η αγωνία του για το αν τελικά είχε περάσει αυτό το τεστ. Για έναν περίεργο λόγο το μόνο συναίσθημα που δεν ένοιωθε ήταν φόβος. Σαστισμένος όπως ήταν σηκώθηκε για να επιστρέψει στα καθήκοντα του. Ο ιδιοκτήτης ξεκίνησε να τον κοροϊδεύει λέγοντας του πως κάτι θα είχε κάνει λάθος για να τον αφήνει μια τόσο ωραία γυναίκα.
            Όταν τελικά επέστρεψε στο σπίτι οι γονείς του απόρησαν που τον είδαν τόσο νωρίς να επιστρέφει σπίτι. Πρόλαβε όμως να δικαιολογηθεί λέγοντας πως θα γινόταν κάποια ανακαίνιση στην εταιρεία και αναγκαστικά θα σταματούσε να λειτουργεί για μερικές ημέρες. Μέρα με την ημέρα ένοιωθε κάποια ψήγματα απογοήτευσης, ήταν από τις λίγες φορές που είχε ρισκάρει να κάνει κάτι που να φεύγει από τα συνηθισμένα και τα πράγματα δεν του είχαν πάει όπως τα περίμενε. Όσο το τηλεφώνημα αργούσε να έρθει τόσο το συναίσθημα αυτά εντείνονταν. Δεν είχε όμως τολμήσει να μιλήσει σε κανέναν για αυτή του την εμπειρία. Ένας από τους λόγους ήταν όσα είχε ακούσει περί δοκιμής και κλειστού στόματος.
            Ένα πρωί και καθώς απολάμβανε τον πρωινό ύπνου στο ρεπό του άκουσε κάποιον να χτυπάει το τζάμι της εξώπορτας. Όταν σηκώθηκε για να δει ποιος είναι παρατήρησε τις σκιές δύο αντρών που μάλλον φορούσαν καπέλο. Την ίδια κιόλας στιγμή και πριν προλάβει να ανοίξει χτύπησε το τηλέφωνο. Στο ακουστικό ήταν ο Ιαν. “ Θα σε επισκέπτου δύο αστυνομικοί” είπε χωρίς καν να χαιρετήσει. “ Θα σου κάνουν ερωτήσεις για εμάς” συνέχισε
“ Δεν θα πεις και δεν θα πιστέψεις τίποτα από όσα σου πουν, να είσαι προετοιμασμένος να σε πάρουν μαζί τους και να σου κάνουν ερωτήσεις, μην φοβηθείς δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτα παραπάνω” είπε με σιγουριά και έκλεισε το τηλέφωνο.
Πλησιάζοντας προς την πόρτα είχε σιγουρευτεί ότι όντως είχε να κάνει με την αστυνομία. Τα λόγια του Ιαν είχαν δουλέψει καθησυχαστικά για εκείνον. Στο κατώφλι τον περίμεναν δυο άντρες της ασφάλειας ντυμένοι με τις στολές τους και ασυνήθιστα πολλά γαλόνια. Του έδειξαν κάποιες φωτογραφίες, ανάμεσα τους και αυτές της Ελέν και τον ρώτησαν αν μπορούσε να αναγνωρίσει κάποιον ή κάποια από αυτούς, τονίζοντας του ότι τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρά. 
free, e book,

συνεχίζεται.....το πέμπτο μέρος στο

http://psychologosgr.blogspot.com/2011/10/blog-post_14.html