AddThis Smart Layers
welcome
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
Δευτέρα 11 Απριλίου 2011
Η «ανεύθυνη» γενιά των τριάντα, με τις Άλλες Ευθύνες
Η «ανεύθυνη» γενιά των τριάντα, με τις Άλλες Ευθύνες
Αναρωτιόμαστε συχνά γιατί τα σημερινά παιδιά πριν από τα τριάντα δεν έχουν φύγει ακόμα από το σπίτι τους. Ακούμε στις ειδήσεις για το οικονομικό αδιέξοδο που βρίσκονται, για τη γενιά των 700 ευρώ, για το βόλεμα που έχουν με το έτοιμο φαγητό της μητέρας τους, με τα πλυμένα ρούχα, με την ασφάλεια της πατρικής εστίας. Τα κατηγορούμε κιόλας, ότι είναι ανίκανα να πάρουν ευθύνες… Δεν έχουμε όμως ποτέ αναλογιστεί μήπως είναι ήδη επωμισμένα με ευθύνες. Μήπως ήδη εδώ και χρόνια έχουν αναλάβει την ευθύνη να φροντίζουν τους γονείς τους και να ξεπληρώνουν το φαγητό που τρώνε, δίνοντας συναισθηματική τροφή σε γονείς που από καιρό δεν «ταΐζουν» ο ένας τον άλλο. Μήπως αυτά τα παιδιά κάνοντας στην άκρη τις δικές τους ανάγκες και το δικό τους μεγάλωμα, μεγαλώνουν και συχνά κρατούν ζωντανούς τους γονείς τους;
Είναι δύσκολο κανείς να σκεφτεί πως κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Είναι δύσκολο έτσι όπως έχει δομηθεί η ελληνική οικογένεια - που τόσο νοιάζεται για τα παιδιά της - να σκεφτεί κανείς την άλλη πλευρά. Την πλευρά των παιδιών. Γιατί και εκείνα αντίστοιχα ανησυχούν για τους γονείς τους. Γιατί και εκείνα αντίστοιχα θέλουν να είναι καλά• να ξέρουν ότι εάν φύγουν από την εστία και πάνε να φτιάξουν τη δική τους, δεν θα μείνουν πίσω δυο γονείς μόνοι και χωρίς κανένα φροντίδα ή ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο.
Και αυτή η ανησυχία δεν είναι μόνο στο σήμερα που ο γονιός μεγαλώνει ηλικιακά. Έρχεται από μακριά... από παλιά...
Άθελά μας, ασυνείδητα ως γονείς, εκφράζουμε ανάγκες ανεκπλήρωτες δικές μας, φόβους, αγωνίες που συχνά δεν έχουν να κάνουν με τις ανάγκες των παιδιών ούτε και με την προστασία τους. Άθελά μας, υπαγορεύουμε στα παιδιά μας πώς θα κάνουν τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα πραγματικότητα, πως δεν θα κάνουν «λάθη» αν κάνουν τα δικά μας «σωστά», αυτά που εμείς δεν κάναμε για μας. Άθελά μας, τα καλούμε να καλύψουν τα συναισθηματικά κενά μας, αυτά που δεν ζητάμε ή δεν παίρνουμε από άλλες πηγές, από άλλους ενήλικες.
Και εκείνα είναι εκεί. Εκπαιδεύονται το καθένα στο ρόλο που του δίνουμε. Άλλο με το να είναι το «τέλειο παιδί» χωρίς να μας ενοχλεί με τις ανάγκες του, άλλο με το να μην προχωράει τη ζωή του και να μένει εκεί στο σπίτι στάσιμο, γεμάτο με ενοχές ότι εκείνο φταίει για όλα.., άλλο με το να ακούει πάντα τα παράπονά μας και τα προβλήματα που έχουμε με τον πατέρα, τη μητέρα, τον σύντροφό μας… Παραμένει όμως πάντα εκεί, δίπλα μας.
Άλλες πάλι φορές, τα καθιστούμε υπεύθυνα για την ασυνεννοησία στο γάμο μας, για το γεγονός ότι τσακωνόμαστε με τον σύντροφο μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε γονείς να λένε… «από τότε που γεννήθηκε το παιδί άρχισαν οι τσακωμοί μας»…λες και ένα 2χρονο είναι τόσο δυνατό για να φέρει την καταστροφή σε δύο ενήλικες… Και έτσι από μικρό επωμίζεται την ευθύνη να κρατάει τις ισορροπίες που εμείς δεν μπορούμε, γίνεται το θερμόμετρο μεταξύ μας και όπου υπάρχει πυρετός τρέχει να το κατεβάσει με όποιον τρόπο – ρόλο μπορεί… του καλού παιδιού, του κακού παιδιού… με στόχο να «είμαστε όλοι καλά...»
Ίσως λοιπόν τα πράγματα να μην είναι έτσι όπως φαίνονται, ίσως στα παιδιά που δεν αφήνουν το σπίτι τους, να μην φταίνε μόνο τα 700 ευρώ, ίσως να μην είναι ότι δεν μπορούν να πάρουν ευθύνες, αλλά ότι απλά ακούνε δύο φωνές• αυτή που λέει «φύγε, μεγάλωσε κι εσύ..» και αυτή που λέει «που πας παιδάκι μου, εδώ σε χρειαζόμαστε…».
Το πώς οι δύο φωνές θα γίνουν μία… είναι στον καθένα να το βρει. Γονιό ή παιδί.
Σταυροπούλου Μιχαήλα
Αναρωτιόμαστε συχνά γιατί τα σημερινά παιδιά πριν από τα τριάντα δεν έχουν φύγει ακόμα από το σπίτι τους. Ακούμε στις ειδήσεις για το οικονομικό αδιέξοδο που βρίσκονται, για τη γενιά των 700 ευρώ, για το βόλεμα που έχουν με το έτοιμο φαγητό της μητέρας τους, με τα πλυμένα ρούχα, με την ασφάλεια της πατρικής εστίας. Τα κατηγορούμε κιόλας, ότι είναι ανίκανα να πάρουν ευθύνες… Δεν έχουμε όμως ποτέ αναλογιστεί μήπως είναι ήδη επωμισμένα με ευθύνες. Μήπως ήδη εδώ και χρόνια έχουν αναλάβει την ευθύνη να φροντίζουν τους γονείς τους και να ξεπληρώνουν το φαγητό που τρώνε, δίνοντας συναισθηματική τροφή σε γονείς που από καιρό δεν «ταΐζουν» ο ένας τον άλλο. Μήπως αυτά τα παιδιά κάνοντας στην άκρη τις δικές τους ανάγκες και το δικό τους μεγάλωμα, μεγαλώνουν και συχνά κρατούν ζωντανούς τους γονείς τους;
Είναι δύσκολο κανείς να σκεφτεί πως κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Είναι δύσκολο έτσι όπως έχει δομηθεί η ελληνική οικογένεια - που τόσο νοιάζεται για τα παιδιά της - να σκεφτεί κανείς την άλλη πλευρά. Την πλευρά των παιδιών. Γιατί και εκείνα αντίστοιχα ανησυχούν για τους γονείς τους. Γιατί και εκείνα αντίστοιχα θέλουν να είναι καλά• να ξέρουν ότι εάν φύγουν από την εστία και πάνε να φτιάξουν τη δική τους, δεν θα μείνουν πίσω δυο γονείς μόνοι και χωρίς κανένα φροντίδα ή ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο.
Και αυτή η ανησυχία δεν είναι μόνο στο σήμερα που ο γονιός μεγαλώνει ηλικιακά. Έρχεται από μακριά... από παλιά...
Άθελά μας, ασυνείδητα ως γονείς, εκφράζουμε ανάγκες ανεκπλήρωτες δικές μας, φόβους, αγωνίες που συχνά δεν έχουν να κάνουν με τις ανάγκες των παιδιών ούτε και με την προστασία τους. Άθελά μας, υπαγορεύουμε στα παιδιά μας πώς θα κάνουν τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα πραγματικότητα, πως δεν θα κάνουν «λάθη» αν κάνουν τα δικά μας «σωστά», αυτά που εμείς δεν κάναμε για μας. Άθελά μας, τα καλούμε να καλύψουν τα συναισθηματικά κενά μας, αυτά που δεν ζητάμε ή δεν παίρνουμε από άλλες πηγές, από άλλους ενήλικες.
Και εκείνα είναι εκεί. Εκπαιδεύονται το καθένα στο ρόλο που του δίνουμε. Άλλο με το να είναι το «τέλειο παιδί» χωρίς να μας ενοχλεί με τις ανάγκες του, άλλο με το να μην προχωράει τη ζωή του και να μένει εκεί στο σπίτι στάσιμο, γεμάτο με ενοχές ότι εκείνο φταίει για όλα.., άλλο με το να ακούει πάντα τα παράπονά μας και τα προβλήματα που έχουμε με τον πατέρα, τη μητέρα, τον σύντροφό μας… Παραμένει όμως πάντα εκεί, δίπλα μας.
Άλλες πάλι φορές, τα καθιστούμε υπεύθυνα για την ασυνεννοησία στο γάμο μας, για το γεγονός ότι τσακωνόμαστε με τον σύντροφο μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε γονείς να λένε… «από τότε που γεννήθηκε το παιδί άρχισαν οι τσακωμοί μας»…λες και ένα 2χρονο είναι τόσο δυνατό για να φέρει την καταστροφή σε δύο ενήλικες… Και έτσι από μικρό επωμίζεται την ευθύνη να κρατάει τις ισορροπίες που εμείς δεν μπορούμε, γίνεται το θερμόμετρο μεταξύ μας και όπου υπάρχει πυρετός τρέχει να το κατεβάσει με όποιον τρόπο – ρόλο μπορεί… του καλού παιδιού, του κακού παιδιού… με στόχο να «είμαστε όλοι καλά...»
Ίσως λοιπόν τα πράγματα να μην είναι έτσι όπως φαίνονται, ίσως στα παιδιά που δεν αφήνουν το σπίτι τους, να μην φταίνε μόνο τα 700 ευρώ, ίσως να μην είναι ότι δεν μπορούν να πάρουν ευθύνες, αλλά ότι απλά ακούνε δύο φωνές• αυτή που λέει «φύγε, μεγάλωσε κι εσύ..» και αυτή που λέει «που πας παιδάκι μου, εδώ σε χρειαζόμαστε…».
Το πώς οι δύο φωνές θα γίνουν μία… είναι στον καθένα να το βρει. Γονιό ή παιδί.
Σταυροπούλου Μιχαήλα
Διαταραχές στην Πρόσληψη Τροφής
Διαταραχές στην Πρόσληψη Τροφής
Οι διαταραχές στην πρόσληψη τροφής είναι η ψυχογενής ανορεξία και η ψυχογενής βουλιμία. Το γενικό χαρακτηριστικό αυτών των διαταραχών είναι ότι η τροφή και η αντιμετώπισή της από το άτομο αποκτά ιδιαίτερη σημασία και νόημα, πέρα από την ανάγκη για επιβίωση που εξυπηρετεί το φαγητό και την ευχαρίστηση που αυτό προσφέρει. Έτσι, στις διαταραχές αυτές, η συμπεριφορά του ατόμου σε σχέση με το φαγητό είναι σημαντικά διαφορετική από αυτή του γενικού πληθυσμού.
Για να ισχύει η διάγνωση της διαταραχής στην πρόσληψη τροφής, πρέπει να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει άλλη βιολογική αιτία για τη διαταραχή. Οι διαταραχές αυτές είναι συμπτωματικές , δηλαδή, μπορούν να παρουσιαστούν σε διάφορες προσωπικότητες και σε συνδυασμό με άλλες διαταραχές π.χ. κατάθλιψη, οριακή διαταραχή της προσωπικότητας, υπομανία, αγχώδεις διαταραχές. Συνήθως, οι διαταραχές αυτές παρουσιάζονται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εφηβείας ή στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής. Αφορούν κυρίως στο θηλυκό πληθυσμό, στον οποίο παρουσιάζονται σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό απ΄ότι στον ανδρικό.
Ψυχογενής Ανορεξία
Η πρώτη επιστημονική αναφορά στη διαταραχή αυτή έγινε το 1689 στην Αγγλία από τον Richard Merton. Έγινε επίσημη κλινική οντότητα το 1873 στην Γαλλία από τον Lesegue και από τον Gill στην Αγγλία με την ονομασία “anorexia nervosa”. Η διαταραχή αυτή έχει έρθει στο επίκεντρο της κλινικής και ερευνητικής προσοχής τα τελευταία 25 χρόνια, κάτι που επισημαίνεται και από την έκδοση του περιοδικού Journal of Eating Disorders. Τα διαγνωστικά κριτήρια της ψυχογενούς ανορεξίας, κατά το DSM-IV είναι:
1. Άρνηση του ατόμου να διατηρήσει το βάρος του, πάνω από το ελάχιστο φυσιολογικό επίπεδο για την ηλικία και το ύψος του, για παράδειγμα απώλεια βάρους που οδηγεί σε βάρος σώματος 15% κάτω από το αναμενόμενο ή αδυναμία να κερδίσει αναμενόμενο βάρος στην διάρκεια της περιόδου ανάπτυξης που οδηγεί σε βάρος σώματος 15% κάτω από το αναμενόμενο.
2. Έντονος φόβος μήπως πάρει το άτομο βάρος και παχύνει, ακόμη και όταν το βάρος του είναι κάτω από το κανονικό.
3. Διαταραχή στον τρόπο που το άτομο βιώνει το βάρος, το μέγεθος ή το σχήμα του σώματός του. Για παράδειγμα, το άτομο ισχυρίζεται ότι νιώθει παχύ, ακόμη κι όταν είναι κάτισχνο ή πιστεύει ότι μία περιοχή του σώματός του είναι παχιά, ακόμη κι όταν το βάρος του είναι κάτω από το κανονικό.
4. Σε γυναίκες, απουσία τουλάχιστον τριών διαδοχικών εμμηνορυσιών, ενώ κανονικά αναμενόταν να συμβούν ( πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής αμηνόρροια).
Συχνά, η διαταραχή αυτή ξεκινά με δίαιτα, παρόλο που το άτομο έχει κανονικό βάρος. Το άτομο χάνει αρκετό βάρος, αλλά εξακολουθεί να κάνει αυστηρή δίαιτα, έχοντας περάσει και τα χαμηλότερα όρια του βάρους που θεωρείται κανονικό για τις αναλογίες του. Έτσι, γίνεται πολύ αδύνατο, μέχρι και καχεκτικό, αλλά εξακολουθεί να πιστεύει ότι χρειάζεται να συνεχίσει δίαιτα. Επιπλέον, είναι πολύ απασχολημένο με το θέμα της τροφής ( συνέχεια μετράει θερμίδες και υπολογίζει πόσο έχει φάει ). Παρόλο που αισθάνεται συνέχεια πείνα ( η ονομασία «ανορεξία» δεν ισχύει κυριολεκτικά), δεν επιτρέπει στον εαυτό του να φάει πολύ γιατί θα παχύνει. Αυτός ο τρόμος ότι θα παχύνει είναι το χαρακτηριστικό της διαταραχής, χωρίς το άτομο να μπορεί να εξηγήσει γιατί φοβάται το πάχος τόσο έντονα. Το άτομο με τη διαταραχή αυτή συχνά εμπλέκεται σε δραστηριότητες που έχουν σχέση με την τροφή ( μαγειρεύει για τους άλλους , αλλά το ίδιο δεν τρώει). Όταν οι άλλοι επιμένουν ότι πρέπει να φάει, αντιδρά με πείσμα και φόβο ή μπορεί να παρουσιάσει και έντονη συναισθηματική αντίδραση, εάν αναγκασθεί επίμονα. Συχνά το άτομο μπορεί να κάνει έντονη γυμναστική, με σκοπό να μην πάρει ούτε γραμμάριο από αυτά που έχει φάει. Η σοβαρότητα της διαταραχής αυτής εξαρτάται από την ποσότητα βάρους που χάνει το άτομο. Μερικά άτομα είναι, απλώς, πολύ αδύνατα, άλλα , όμως, μπορεί να φθάσουν να μοιάζουν με ανθρώπους που υποφέρουν από ασιτία. Η διαταραχή αυτή μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη, όταν το άτομο φθάσει σε ακραία απώλεια βάρους, οπότε η νοσηλεία είναι απαραίτητη προκειμένου να αποφευχθεί ακόμη και ο θάνατος. Συνήθως, τα άτομα με τη διαταραχή αυτή δεν επιζητούν από μόνα τους τη θεραπεία, αλλά τα άτομα του περιβάλλοντός τους που ανησυχούν για αυτά τα αναγκάζουν να πάνε σε κάποιο ειδικό ή στο νοσοκομείο. Ως ασθενείς, δείχνουν μεγάλη αντίσταση και δεν είναι συνεργάσιμοι, ακόμα και στις περιπτώσεις που εμφανώς κινδυνεύουν να πεθάνουν. Αυτή η αντίσταση οφείλεται στο φόβο ότι η θεραπεία θα τους κάνει να παχύνουν. Η κλινική πορεία μπορεί να είναι επεισοδιακή, όπου η διαταραχή παρουσιάζεται και εξαφανίζεται κατά καιρούς στη διάρκεια της ζωής του ατόμου. Μπορεί, όμως, να είναι και συνεχής, για αρκετά χρόνια, μέχρι και για ολόκληρη τη ζωή.
Ψυχογενής Βουλιμία
Τα διαγνωστικά κριτήρια της διαταραχής αυτής, κατά το DSM-IV είναι:
1. Επανειλημμένα επεισόδια υπερφαγίας ( ταχεία κατανάλωση μεγάλης ποσότητας τροφής μέσα σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο ).
2. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων υπερφαγίας υπάρχει ένα αίσθημα έλλειψης ελέγχου της συμπεριφοράς πρόσληψης τροφής.
3. Το άτομο τακτικά χρησιμοποιεί είτε προκλητό έμετο, καθαρτικά, αυστηρή δίαιτα, είτε εντατική άσκηση για να αποτρέψει την απόκτηση βάρους.
4. Ένας ελάχιστος μέσος όρος δύο επεισοδίων υπερφαγίας την εβδομάδα για τρεις τουλάχιστον μήνες.
5. Επίμονα υπερβολική ενασχόληση για το σχήμα και το βάρος του σώματος.
Η βουλιμία δε σχετίζεται αναγκαστικά με έλλειψη βάρους. Το άτομο μπορεί να είναι κανονικού βάρους ή λίγο παραπάνω, αφού δεν αποκλείει το φαγητό. Συνήθως, όμως, η λήψη φαγητού συνδέεται με αίσθημα ντροπής. Οι βουλιμικοί, όταν τρώνε υπερβολικά, προτιμούν να είναι μόνοι τους για να κρύβουν τους τρόπους που αντιδρούν. Αυτό μπορεί να περιορίσει την κοινωνική τους ζωή, εφόσον αποφεύγουν να βγουν για φαγητό με φίλους, επειδή θα αισθανθούν έντονο άγχος, εάν δεν κάνουν έμετο αμέσως μετά το φαγητό τους. Όπως και στην ψυχογενή ανορεξία, η πορεία της διαταραχής διαφέρει ανάμεσα στα άτομα. Μερικοί εμφανίζουν ψυχογενή βουλιμία μία φορά, άλλοι περιοδικά, σε διάφορες φάσεις της ζωής τους. Το σύνδρομο αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο, εάν το άτομο κάνει συχνά έμετο, διότι ο οισοφάγος μπορεί να γίνει πολύ αδύναμος και να σπάσει, γεγονός που θέτει το άτομο σε κίνδυνο θανάτου. Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι ένα άτομο που πάσχει από ψυχογενή ανορεξία, στη φάση που επανακτά βάρος, μπορεί να εμφανίσει βουλιμικά επεισόδια.
Οι διαταραχές στην πρόσληψη τροφής είναι η ψυχογενής ανορεξία και η ψυχογενής βουλιμία. Το γενικό χαρακτηριστικό αυτών των διαταραχών είναι ότι η τροφή και η αντιμετώπισή της από το άτομο αποκτά ιδιαίτερη σημασία και νόημα, πέρα από την ανάγκη για επιβίωση που εξυπηρετεί το φαγητό και την ευχαρίστηση που αυτό προσφέρει. Έτσι, στις διαταραχές αυτές, η συμπεριφορά του ατόμου σε σχέση με το φαγητό είναι σημαντικά διαφορετική από αυτή του γενικού πληθυσμού.
Για να ισχύει η διάγνωση της διαταραχής στην πρόσληψη τροφής, πρέπει να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει άλλη βιολογική αιτία για τη διαταραχή. Οι διαταραχές αυτές είναι συμπτωματικές , δηλαδή, μπορούν να παρουσιαστούν σε διάφορες προσωπικότητες και σε συνδυασμό με άλλες διαταραχές π.χ. κατάθλιψη, οριακή διαταραχή της προσωπικότητας, υπομανία, αγχώδεις διαταραχές. Συνήθως, οι διαταραχές αυτές παρουσιάζονται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εφηβείας ή στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής. Αφορούν κυρίως στο θηλυκό πληθυσμό, στον οποίο παρουσιάζονται σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό απ΄ότι στον ανδρικό.
Ψυχογενής Ανορεξία
Η πρώτη επιστημονική αναφορά στη διαταραχή αυτή έγινε το 1689 στην Αγγλία από τον Richard Merton. Έγινε επίσημη κλινική οντότητα το 1873 στην Γαλλία από τον Lesegue και από τον Gill στην Αγγλία με την ονομασία “anorexia nervosa”. Η διαταραχή αυτή έχει έρθει στο επίκεντρο της κλινικής και ερευνητικής προσοχής τα τελευταία 25 χρόνια, κάτι που επισημαίνεται και από την έκδοση του περιοδικού Journal of Eating Disorders. Τα διαγνωστικά κριτήρια της ψυχογενούς ανορεξίας, κατά το DSM-IV είναι:
1. Άρνηση του ατόμου να διατηρήσει το βάρος του, πάνω από το ελάχιστο φυσιολογικό επίπεδο για την ηλικία και το ύψος του, για παράδειγμα απώλεια βάρους που οδηγεί σε βάρος σώματος 15% κάτω από το αναμενόμενο ή αδυναμία να κερδίσει αναμενόμενο βάρος στην διάρκεια της περιόδου ανάπτυξης που οδηγεί σε βάρος σώματος 15% κάτω από το αναμενόμενο.
2. Έντονος φόβος μήπως πάρει το άτομο βάρος και παχύνει, ακόμη και όταν το βάρος του είναι κάτω από το κανονικό.
3. Διαταραχή στον τρόπο που το άτομο βιώνει το βάρος, το μέγεθος ή το σχήμα του σώματός του. Για παράδειγμα, το άτομο ισχυρίζεται ότι νιώθει παχύ, ακόμη κι όταν είναι κάτισχνο ή πιστεύει ότι μία περιοχή του σώματός του είναι παχιά, ακόμη κι όταν το βάρος του είναι κάτω από το κανονικό.
4. Σε γυναίκες, απουσία τουλάχιστον τριών διαδοχικών εμμηνορυσιών, ενώ κανονικά αναμενόταν να συμβούν ( πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής αμηνόρροια).
Συχνά, η διαταραχή αυτή ξεκινά με δίαιτα, παρόλο που το άτομο έχει κανονικό βάρος. Το άτομο χάνει αρκετό βάρος, αλλά εξακολουθεί να κάνει αυστηρή δίαιτα, έχοντας περάσει και τα χαμηλότερα όρια του βάρους που θεωρείται κανονικό για τις αναλογίες του. Έτσι, γίνεται πολύ αδύνατο, μέχρι και καχεκτικό, αλλά εξακολουθεί να πιστεύει ότι χρειάζεται να συνεχίσει δίαιτα. Επιπλέον, είναι πολύ απασχολημένο με το θέμα της τροφής ( συνέχεια μετράει θερμίδες και υπολογίζει πόσο έχει φάει ). Παρόλο που αισθάνεται συνέχεια πείνα ( η ονομασία «ανορεξία» δεν ισχύει κυριολεκτικά), δεν επιτρέπει στον εαυτό του να φάει πολύ γιατί θα παχύνει. Αυτός ο τρόμος ότι θα παχύνει είναι το χαρακτηριστικό της διαταραχής, χωρίς το άτομο να μπορεί να εξηγήσει γιατί φοβάται το πάχος τόσο έντονα. Το άτομο με τη διαταραχή αυτή συχνά εμπλέκεται σε δραστηριότητες που έχουν σχέση με την τροφή ( μαγειρεύει για τους άλλους , αλλά το ίδιο δεν τρώει). Όταν οι άλλοι επιμένουν ότι πρέπει να φάει, αντιδρά με πείσμα και φόβο ή μπορεί να παρουσιάσει και έντονη συναισθηματική αντίδραση, εάν αναγκασθεί επίμονα. Συχνά το άτομο μπορεί να κάνει έντονη γυμναστική, με σκοπό να μην πάρει ούτε γραμμάριο από αυτά που έχει φάει. Η σοβαρότητα της διαταραχής αυτής εξαρτάται από την ποσότητα βάρους που χάνει το άτομο. Μερικά άτομα είναι, απλώς, πολύ αδύνατα, άλλα , όμως, μπορεί να φθάσουν να μοιάζουν με ανθρώπους που υποφέρουν από ασιτία. Η διαταραχή αυτή μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη, όταν το άτομο φθάσει σε ακραία απώλεια βάρους, οπότε η νοσηλεία είναι απαραίτητη προκειμένου να αποφευχθεί ακόμη και ο θάνατος. Συνήθως, τα άτομα με τη διαταραχή αυτή δεν επιζητούν από μόνα τους τη θεραπεία, αλλά τα άτομα του περιβάλλοντός τους που ανησυχούν για αυτά τα αναγκάζουν να πάνε σε κάποιο ειδικό ή στο νοσοκομείο. Ως ασθενείς, δείχνουν μεγάλη αντίσταση και δεν είναι συνεργάσιμοι, ακόμα και στις περιπτώσεις που εμφανώς κινδυνεύουν να πεθάνουν. Αυτή η αντίσταση οφείλεται στο φόβο ότι η θεραπεία θα τους κάνει να παχύνουν. Η κλινική πορεία μπορεί να είναι επεισοδιακή, όπου η διαταραχή παρουσιάζεται και εξαφανίζεται κατά καιρούς στη διάρκεια της ζωής του ατόμου. Μπορεί, όμως, να είναι και συνεχής, για αρκετά χρόνια, μέχρι και για ολόκληρη τη ζωή.
Ψυχογενής Βουλιμία
Τα διαγνωστικά κριτήρια της διαταραχής αυτής, κατά το DSM-IV είναι:
1. Επανειλημμένα επεισόδια υπερφαγίας ( ταχεία κατανάλωση μεγάλης ποσότητας τροφής μέσα σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο ).
2. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων υπερφαγίας υπάρχει ένα αίσθημα έλλειψης ελέγχου της συμπεριφοράς πρόσληψης τροφής.
3. Το άτομο τακτικά χρησιμοποιεί είτε προκλητό έμετο, καθαρτικά, αυστηρή δίαιτα, είτε εντατική άσκηση για να αποτρέψει την απόκτηση βάρους.
4. Ένας ελάχιστος μέσος όρος δύο επεισοδίων υπερφαγίας την εβδομάδα για τρεις τουλάχιστον μήνες.
5. Επίμονα υπερβολική ενασχόληση για το σχήμα και το βάρος του σώματος.
Η βουλιμία δε σχετίζεται αναγκαστικά με έλλειψη βάρους. Το άτομο μπορεί να είναι κανονικού βάρους ή λίγο παραπάνω, αφού δεν αποκλείει το φαγητό. Συνήθως, όμως, η λήψη φαγητού συνδέεται με αίσθημα ντροπής. Οι βουλιμικοί, όταν τρώνε υπερβολικά, προτιμούν να είναι μόνοι τους για να κρύβουν τους τρόπους που αντιδρούν. Αυτό μπορεί να περιορίσει την κοινωνική τους ζωή, εφόσον αποφεύγουν να βγουν για φαγητό με φίλους, επειδή θα αισθανθούν έντονο άγχος, εάν δεν κάνουν έμετο αμέσως μετά το φαγητό τους. Όπως και στην ψυχογενή ανορεξία, η πορεία της διαταραχής διαφέρει ανάμεσα στα άτομα. Μερικοί εμφανίζουν ψυχογενή βουλιμία μία φορά, άλλοι περιοδικά, σε διάφορες φάσεις της ζωής τους. Το σύνδρομο αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο, εάν το άτομο κάνει συχνά έμετο, διότι ο οισοφάγος μπορεί να γίνει πολύ αδύναμος και να σπάσει, γεγονός που θέτει το άτομο σε κίνδυνο θανάτου. Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι ένα άτομο που πάσχει από ψυχογενή ανορεξία, στη φάση που επανακτά βάρος, μπορεί να εμφανίσει βουλιμικά επεισόδια.
Κυριακή 10 Απριλίου 2011
Σάββατο 9 Απριλίου 2011
Διεθνές Συνέδριο για την Εκπαίδευση και Κοινωνική Ένταξη Ευάλωτων Ομάδων
απο το kethea.gr
Δελτία Τύπου - Ανακοινώσεις
Δελτία Τύπου - Ανακοινώσεις
Διεθνές Συνέδριο για την Εκπαίδευση και Κοινωνική Ένταξη Ευάλωτων Ομάδων 29/12/2010 Καλώς ήρθατε στο Διεθνές Συνέδριο για την «Εκπαίδευση και Κοινωνική Ένταξη Ευάλωτων Ομάδων». Αγαπητοί Φίλοι, Έχουμε τη χαρά να ανακοινώσουμε ότι το Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σε συνεργασία με το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) διοργανώνουν το Διεθνές Συνέδριο στην «Εκπαίδευση και Κοινωνική Ένταξη Ευάλωτων Ομάδων». Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με το Παράρτημα Μακεδονίας της Παιδαγωγικής Εταιρείας Ελλάδας, τη Βαλκανική Εταιρεία Παιδαγωγικής και Εκπαίδευσης, το Διεπιστημονικό Δίκτυο Ειδικής και Διαπολιτισμικής Αγωγής (INSIED-Include) και το Ελληνικό Παρατηρητήριο Διαπολιτισμικής Παιδείας και Εκπαίδευσης. Την εποχή της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που διανύουμε, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχουν μεμονωμένες λύσεις στα πολυδιάστατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευάλωτες κοινωνικά ομάδες και η κοινωνία ως σύνολο. Η σημερινή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τη μείωση των κοινωνικών και οικονομικών πόρων αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο την ανισότητα μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων και τοποθετεί τον κοινωνικό αποκλεισμό στην καρδιά της κρίσης της σύγχρονης κοινωνίας. Σε αυτήν την εποχή της κοινωνικής αστάθειας οι οργανισμοί κοινωνικής φροντίδας και η ακαδημαϊκή κοινόητητα χρειάζεται να ενώσουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού και την ενίσχυση της ευρωπαϊκής παράδοσης για ανοιχτό διάλογο, δημοκρατία και ίσες δυνατότητες και ευκαιρίες πρόσβασης στην εκπαίδευση και στην κοινωνική ένταξη για όλες τις κοινωνικές ομάδες. Το Διεθνές Συνέδριο για την «Εκπαίδευση και Κοινωνική Ένταξη Ευάλωτων Ομάδων» σε συνδυασμό με την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών (26 Ιουνίου 2011) αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για να μοιραστούμε τις αξίες μας και να προωθήσουμε το δικαίωμα όλων για εκπαίδευση και κοινωνική ένταξη. |
Κοινωνική τάξη και ψυχοθεραπεία
Όταν το πλαίσιο αλλάζει..
Η κοινωνική τάξη συμπεριλαμβάνει πολλαπλές σχέσεις με οικονομικές και άλλες δομές όπως η εθνικότητα, η θρησκεία, το φύλο, η σεξουαλική προτίμηση και άλλα. Συμπεριλαμβάνει επίσης και σχέσεις μεταξύ τάξεων. Αν προσπαθούσαμε να ορίσουμε την κοινωνική τάξη, θα λέγαμε ότι είναι κάτι που μεταβάλλεται εύκολα. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να σημαίνει χρήματα και δύναμη και σε άλλες όχι κάτι το τόσο συγκεκριμένο, όπως η επαγγελματική και οικογενειακή θέση. Ανάλογα με την τάξη που ανήκει ένα άτομο και τον ρόλο αυτής στην κοινωνία το ίδιο δομεί και μια διαφορετική αφήγηση για τον εαυτό του. Η θέση ενός ατόμου στην οικονομία και μέσω αυτής στην κοινωνική τάξη, προσδιορίζεται από αυτά που βγάζει και από αυτά που του δόθηκαν.
Η τάξη επίσης μπορεί να προσδιοριστεί από το πόσο αυτόνομη ή όχι είναι η εργασία ενός ατόμου και πόσο σεβαστή. Ανάλογα με το σε ποια τάξη ανήκει ο καθένας, αυτή του προσδιορίζει και την πρόσβαση σε πήγες και υπηρεσίες. Θα είναι ένας δημόσιος παιδικός σταθμός ή μια νταντά στο σπίτι, ένα δημόσιο νοσοκομείο ή ένας τοπ ειδικός και τέλος θα περιμένει στην ουρά για να συμπληρώσει μια αίτηση για δουλεία ή θα το κάνει από το φαξ του γραφείου του.
Ένα άλλο σημείο που διαμορφώνεται από την κοινωνική τάξη είναι η εξισορρόπηση των ατυχιών. Για παράδειγμα μπορούμε να δώσουμε μια γυναίκα που χάνει τον άντρα της και έχει παιδιά, η μια γυναίκα μετά από ένα διαζύγιο και πως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά και σε άλλες, η οικονομική άνεση μπορεί να κάνει τα πράγματα περισσότερο ομαλά. Οι άνθρωποι που ανήκουν σε μια χαμηλή τάξη και κατοικούν σε ένα γκέτο έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε ναρκωτικά, συμμορίες, βία και φόνους. Γενικά ο ρατσισμός εντείνει τις ανισότητες. Στις εντελώς ρατσιστικές κοινωνίες η φυλή και η τάξη είναι δυο έννοιες που συνυπάρχουν. Σε πατριαρχικές οικογένειες χαμηλής τάξης συναντάμε τις γυναίκες να μην εργάζονται και να παραμένουν στο σπίτι ή όταν εργάζονται να παίρνουν λιγότερα χρήματα και να κινδυνεύουν περισσότερο από άλλες γυναίκες ανώτερων τάξεων από σεξουαλική παρενόχληση.
Ταξικές Επιρροές στην Θεραπεία.
Σπάνια το θέμα της τάξης είναι ένα θέμα που σκέφτονται ο θεραπευτής και ο θεραπευομένος. Οι περισσότεροι θεραπευτές ανήκουν όμως στην μέση τάξη και είναι επαγγελματικά αυτόνομοι. Οι πελάτες είναι πιθανό να αναμένουν οι άξιες τους να αντιστοιχούν σε αυτή την τάξη. Ένα άλλο θέμα είναι ότι θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι κάποια από τα προβλήματα στις οικογένειες μπορεί να έχουν την ρίζα τους σε κάτι τέτοιο. Μια διάφορα σε αυτό τον τομέα θα είναι πιθανό να δημιουργήσει αμηχανία του θεραπευτή για το ακριβό του γραφείο αλλά και σε ένα βαθύτερο επίπεδο μια σκοπιά και αντίληψη για την τάξη του θεραπευομένου, μέσα από την σκοπιά της τάξης που ανήκει εκείνος. Οι θεραπευτές ολοένα και περισσότερο ζουν και εργάζονται σε πολύ-πολιτισμικά και διαφυλετικά περιβάλλοντα. Όμως, οι υπάρχουσες μειονότητες δεν αντιπροσωπεύονται επαρκώς στον χώρο της θεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι οι οικογένειες των μειονοτήτων σε ένα μεγάλο βαθμό βλέπουν λευκούς θεραπευτές. Αντιστρόφως ολοένα και αυξάνει η μειονοτική πελατεία των λευκών θεραπευτών.
Η κοινωνική τάξη συμπεριλαμβάνει πολλαπλές σχέσεις με οικονομικές και άλλες δομές όπως η εθνικότητα, η θρησκεία, το φύλο, η σεξουαλική προτίμηση και άλλα. Συμπεριλαμβάνει επίσης και σχέσεις μεταξύ τάξεων. Αν προσπαθούσαμε να ορίσουμε την κοινωνική τάξη, θα λέγαμε ότι είναι κάτι που μεταβάλλεται εύκολα. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να σημαίνει χρήματα και δύναμη και σε άλλες όχι κάτι το τόσο συγκεκριμένο, όπως η επαγγελματική και οικογενειακή θέση. Ανάλογα με την τάξη που ανήκει ένα άτομο και τον ρόλο αυτής στην κοινωνία το ίδιο δομεί και μια διαφορετική αφήγηση για τον εαυτό του. Η θέση ενός ατόμου στην οικονομία και μέσω αυτής στην κοινωνική τάξη, προσδιορίζεται από αυτά που βγάζει και από αυτά που του δόθηκαν.
Η τάξη επίσης μπορεί να προσδιοριστεί από το πόσο αυτόνομη ή όχι είναι η εργασία ενός ατόμου και πόσο σεβαστή. Ανάλογα με το σε ποια τάξη ανήκει ο καθένας, αυτή του προσδιορίζει και την πρόσβαση σε πήγες και υπηρεσίες. Θα είναι ένας δημόσιος παιδικός σταθμός ή μια νταντά στο σπίτι, ένα δημόσιο νοσοκομείο ή ένας τοπ ειδικός και τέλος θα περιμένει στην ουρά για να συμπληρώσει μια αίτηση για δουλεία ή θα το κάνει από το φαξ του γραφείου του.
Ένα άλλο σημείο που διαμορφώνεται από την κοινωνική τάξη είναι η εξισορρόπηση των ατυχιών. Για παράδειγμα μπορούμε να δώσουμε μια γυναίκα που χάνει τον άντρα της και έχει παιδιά, η μια γυναίκα μετά από ένα διαζύγιο και πως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά και σε άλλες, η οικονομική άνεση μπορεί να κάνει τα πράγματα περισσότερο ομαλά. Οι άνθρωποι που ανήκουν σε μια χαμηλή τάξη και κατοικούν σε ένα γκέτο έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε ναρκωτικά, συμμορίες, βία και φόνους. Γενικά ο ρατσισμός εντείνει τις ανισότητες. Στις εντελώς ρατσιστικές κοινωνίες η φυλή και η τάξη είναι δυο έννοιες που συνυπάρχουν. Σε πατριαρχικές οικογένειες χαμηλής τάξης συναντάμε τις γυναίκες να μην εργάζονται και να παραμένουν στο σπίτι ή όταν εργάζονται να παίρνουν λιγότερα χρήματα και να κινδυνεύουν περισσότερο από άλλες γυναίκες ανώτερων τάξεων από σεξουαλική παρενόχληση.
Ταξικές Επιρροές στην Θεραπεία.
Σπάνια το θέμα της τάξης είναι ένα θέμα που σκέφτονται ο θεραπευτής και ο θεραπευομένος. Οι περισσότεροι θεραπευτές ανήκουν όμως στην μέση τάξη και είναι επαγγελματικά αυτόνομοι. Οι πελάτες είναι πιθανό να αναμένουν οι άξιες τους να αντιστοιχούν σε αυτή την τάξη. Ένα άλλο θέμα είναι ότι θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι κάποια από τα προβλήματα στις οικογένειες μπορεί να έχουν την ρίζα τους σε κάτι τέτοιο. Μια διάφορα σε αυτό τον τομέα θα είναι πιθανό να δημιουργήσει αμηχανία του θεραπευτή για το ακριβό του γραφείο αλλά και σε ένα βαθύτερο επίπεδο μια σκοπιά και αντίληψη για την τάξη του θεραπευομένου, μέσα από την σκοπιά της τάξης που ανήκει εκείνος. Οι θεραπευτές ολοένα και περισσότερο ζουν και εργάζονται σε πολύ-πολιτισμικά και διαφυλετικά περιβάλλοντα. Όμως, οι υπάρχουσες μειονότητες δεν αντιπροσωπεύονται επαρκώς στον χώρο της θεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι οι οικογένειες των μειονοτήτων σε ένα μεγάλο βαθμό βλέπουν λευκούς θεραπευτές. Αντιστρόφως ολοένα και αυξάνει η μειονοτική πελατεία των λευκών θεραπευτών.
παιδικές αναμνήσεις απο την σκοπιά της οικογενειακής και αφηγηματικής προσέγγισης
Μια παρουσίαση όπως ανακοινώθηκε στο συνέδριο της EFTA 2010 απο την Αθηνά Ανδρουτσοπούλου
Καντε κλίκ στην παρουσίαση για μεγέθυνση
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011
Ψυχοθεραπεία για άτομα με χαμηλά εισοδήματα
Το γραφείο μας προσφέρει προγράμματα ολοκληρωμένης ψυχοθεραπείας και ψυχολογικής υποστήριξης ειδικά για άτομα με χαμηλά εισοδήματα που δεν έχουν τη δυνατοτητα πληρώσουν τις τιμές της αγοράς στην ψυχοθεραπεία.
Έτσι παρέχουμε 50% μείωση στην αρχική τιμή της συνεδρίας για όσες συνεδρίες χρειαστούν σε άτομα που εχουν χαμηλά εισοδήματα ή/και είναι άνεργα.
Επικοινωνήστε μαζί μας στο 2102750082
prodromos_tarasis@hotmail.com
Συνεργασία με ψυχολόγους σε πολλές περιοχές.
Έτσι παρέχουμε 50% μείωση στην αρχική τιμή της συνεδρίας για όσες συνεδρίες χρειαστούν σε άτομα που εχουν χαμηλά εισοδήματα ή/και είναι άνεργα.
Επικοινωνήστε μαζί μας στο 2102750082
prodromos_tarasis@hotmail.com
Συνεργασία με ψυχολόγους σε πολλές περιοχές.
Ενάντια στα βασανιστήρια κάθε είδους ένα βίντεο απο την Ευρωπαική Ένωση
Ψυχοθεραπεία στο μαρούσι
2102750082
prodromos_tarasis@hotmail.com
Τρίτη 5 Απριλίου 2011
Η νέα εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου
Σε αυτή την σελίδα θα βρείτε την νέα εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου μετα την απόλυση του απο τον ΣΚΑΙ 100,3
http://www.thepressproject.gr/index.php
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
Χρησιμοποιώντας την επαυξημένη πραγματικότητα για την αντιμετώπιση φοβιών.
Χρησιμοποιώντας την επαυξημένη πραγματικότητα για την αντιμετώπιση φοβιών.
Διαβάστε το παρακάτω αρθρο
http://users.dsic.upv.es/~mcarmen/docs/ARanimals1.pdf
Διαβάστε το παρακάτω αρθρο
http://users.dsic.upv.es/~mcarmen/docs/ARanimals1.pdf
7ο Πανελληνιο Παιδοψυχιατρικο Συνεδριο " Κατάθλιψη Στα Παιδιά και τους Εφηβους.Φυση, Ανατροφή, Κοινωνία"
7ο Πανελληνιο Παιδοψυχιατρικο Συνεδριο " Κατάθλιψη Στα Παιδιά και τους Εφηβους.Φυση, Ανατροφή, Κοινωνία"
29-29 Μαιου 2011
Διοργάνωση Ελληνική Παιδοψυχιατρική Εταιρεία
Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
www.hscap.gr
29-29 Μαιου 2011
Διοργάνωση Ελληνική Παιδοψυχιατρική Εταιρεία
Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
www.hscap.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
